Pooociąg osobooowy…

Warszawa, jak chyba większości prowincjuszy, kojarzy mi się przede wszystkim z Dworcem Centralnym. Ostatnio nawet coraz bardziej, bo w zapędzeniu tej Warszawy w Warszawie prawie nie widuję – z dworca w auto, autem na miejsce, a potem na dworzec. Jadąc na Targi Książki, postanowiłem nieco zmodyfikować ten schemat, ale rzeczywistość okazała się silniejsza.

Chęci miałem dobre. Przede wszystkim nie wybrałem się pociągiem, tylko busem. To taka puszeczka na kółkach, która mimo dwojącej się i trojącej klimatyzacji działa niczym objazdowa sauna. Człowiek wysiada wprawdzie jakby mniej śmierdzący niż z wagonu drugiej klasy, za to bardziej spocony. Im ktoś większy i grubszy, tym gorzej – ja jeszcze jakoś daję radę. No i druga rzecz – nie czekało żadne auto. Bardzo dobrze, miałem w perspektywie niemalże dwustumetrowy spacer po stolicy z Alej Jerozolimskich do Pałacu Kultury. Ścisnąłem mocniej teczkę, z fasonem przewiesiłem płaszcz przez ramię i ruszyłem niczym Barejowski bohater po treblinki. Ale choć iglica poradzieckiego gmachu sterczała wysoko ponad moją głową, jak to w Warszawie – znalazłem się jednak na dworcu. Zobaczyłem bowiem kolejkę do kas i usłyszałem megafon: „Pooociąg osobooowy z Kutna do Warszawy Zachooodniej odjedzie z peronu trzecieeego. Matko pamiętaj – dziecko twój skarb”. W zdumieniu rozdziawiłem gębę i wówczas dopiero do mnie dotarło, że mi się zdawało, że to moja wyobraźnia bierze formę za treść, ponieważ ów beznamiętny, zmęczony (znudzony?) głos damski tak naprawdę nie mówi o pociągach, ale o spotkaniach z autorami. Ze zgrozą skonstatowałem, że za godzinę ta pani zapowie również mnie – a już za późno, by uciec do Kutna…

Nie, nie, w żadnym razie nie jestem niewdzięcznikiem, bardzo lubię w swojej pracy to, że dostarcza mi pretekstów do rozmów z innymi pisarzami, dziennikarzami i czytelnikami. Tylko na marokańskim suku czy innym Bazarze Różyckiego pełnym książek, gadżetów edukacyjnych czy nieodpadających od kartki superdokładnych zakładek-odnośników trudno zdobyć się na coś więcej niż wypluwanie truizmów. A przecież wiele rzeczy z sensem chciałoby się powiedzieć z okazji – bądź co bądź – Święta Książki. Tyle że to święto nowego typu – niczym niedziela w hipermarkecie, gdzie brak miejsca i czasu na rozmowę, gdzie musi wystarczyć wpadnięcie na siebie czy mniej lub bardziej przypadkowe zetknięcie. No ale cóż zrobić – zawsze lepiej tylko się zetknąć niż nie spotkać się wcale… Być może właśnie z tych refleksji wziął się mój spontaniczny wygłup pt. „Wroński frasobliwy” złapany w obiektyw en face przez fotoreportera Modowo.pl, a z profilu przez Mariolę Zaczyńską.

Ale dzięki takim doświadczeniom tym bardziej doceniam mniejsze spotkania, również te całkiem kameralne. Brak im marketingowej tuby, za to jest czas i miejsce na autentyczną rozmowę człowieka z człowiekiem. Niedawno, bo zaledwie półtora tygodnia przed Targami, miałem przyjemność gościć w Bibliotece Głównej UMCS, która zaprosiła mnie w ramach Tygodnia Bibliotek. Była to wyjątkowo miła godzina (zresztą godzina z ogonkiem), bo prowadzący spotkanie bibliotekarz, p. Grzegorz Szczypa, przygotował się do swojej roli tak sumiennie, że o rzeczach, które napisałem, wiedział więcej ode mnie. I odszukał ślady „Komisarza” w prawie wszystkich wcześniejszych tekstach, nawet w prehistorycznym już „Obsesyjnym motywie babiego lata”. Istotnie, tam właśnie po raz pierwszy pojawił się Zygmunt Maciejewski – wówczas bojowiec organizacji wywrotowej, który miał pomachać niemieckim pismem pornograficznym na znak rozpoczęcia rewolucji. Nie miał nic wspólnego z Maciejewskim-policjantem, jednak dzięki rozmowie o tej niby przypadkowej zbieżności imienia i nazwiska po raz pierwszy od dawna poczułem się autorem wszystkich swoich książek, a nie tylko ostatnio recenzowanej.

Dwa dni później byłem na kameralnym konwencie tyciKON – nieco skonfudowany, że na spotkaniu fantastów akurat o fantastyce nie będę miał nic nowego do powiedzenia. Jednak Marcin Słowikowski – recenzent portalu Paradoks, tym razem w roli prowadzącego – umiejętnie sprawił, że „Komisarz” okazał się wystarczającym pretekstem do rozmowy, a o samej fantastyce było nawet mniej niż na UMCS-ie. Ciekaw jestem bardzo, na co zejdzie rozmowa o Maciejewskim w filiach lubelskiej Biblioteki Łopacińskiego, które zaczną się już w pierwszy piątek czerwca. Cieszę się na nie tym bardziej, że „Komisarz Maciejewski. Kino Venus” w roboczej wersji powinien być już zamknięty, więc z wolniejszą głową i ja mam nadzieję być ciekawszym rozmówcą.