Z życia kibica

Akurat gdy Polska przegrywała 2:0 z Niemcami, stawiałem ostatnią kropkę w „Komisarzu Maciejewskim. Kinie Venus”. Po drugiej stronie ulicy (i tylko kawałek przez niewielki park) mam jednak bar futbolowy, więc reakcje kibiców mogłem śledzić na bieżąco. No i śledziłem, bo pragnę donieść, iż niedawno sam zostałem kibicem. Tyle że wirtualnym.

W „Morderstwie pod cenzurą” jest pewna drapieżna scena – należy do moich ulubionych, a i jeden z krytyków bardzo ją docenił – gdy pijany komisarz Maciejewski wraca ciemną ulicą Wapienną, staje na moście i nagle pod wpływem jakiegoś impulsu zaczyna śpiewać:

Bystrzyca niech do Wieprza
swe wody toczy precz,
a nasza Unia Lublin
wygrywa każdy mecz!

Nawet nie przypuszczałem wówczas, że niecały rok po napisaniu tych słów mnie również udzielą się jego emocje. I że zostanę kibicem właśnie Unii.

WKS Unia Lublin
to klub, który nie istnieje od ponad 60 lat. Ostatnie mecze – konspiracyjne, zagrożone łapankami! – rozgrywał w latach 40. podczas okupacji niemieckiej. Powstał w 1927 r. jako efekt fuzji Lublinianki i WKS-u, które osobno prezentowały dość żałosny poziom, jednak potencjał piłkarzy dawał nadzieje na lepsze jutro, o ile zmontuje się z nich jedną drużynę. Dzięki temu w tym samym sezonie lubelscy zawodnicy zdobyli mistrzostwo okręgu, sukces powtórzyli również w 1928 i 1930. Zyga Maciejewski cieszył się z tego jak dziecko, a ja – zmuszony przynajmniej próbować myśleć jak moja postać – jego radością się zaraziłem.

Wirtualne kibicowanie
wessało mnie zupełnie niespodziewanie, kiedy zajrzałem do „Przeglądów Sportowych” z 1931 r., tylko by sprawdzić jeden drobiazg (czy żydowska drużyna Makabi była z Warszawy). Jednak sam nie zauważyłem, kiedy minęło kilka godzin. Z „Przeglądu” przesiadłem się na rubrykę sportową „Ziemi Lubelskiej”, a w międzyczasie wysłałem kilka pełnych radości mejli do znajomego dziennikarza z Siedlec – no bo jak miałem nie wysłać, skoro Unia Lublin wygrała z Turem Siedlce 7:0?! Każdy lokalny patriota na moim miejscu postąpiłby tak samo.

Siadając do kolejnej sesji wirtualnego kibicowania mojej ulubionej drużynie, byłem już lepiej przygotowany – kupiłem sobie piwa. Emocje od razu zagrały silniej, niestety zabrakło mi czasu (a może piwa?) na dotarcie do końca sezonu 1931. Jednak nie odpuszczę! Kibicowanie nie polega przecież na tym, żeby dostać wszystko naraz, tylko by mieć na co czekać.

O, na przykład taki mecz Unia – Wisła Kraków,
w którym już za kilka lat, w 1938, w finale mistrzostw Polski juniorów lubelska drużyna pokona krakowian 3:2! Nie jest to co prawda taka radość, jaką dałoby wejście Unii do ekstraklasy, no ale dominacja Galicji w polskiej piłce była nie do przełamania. I nawet nie chodziło o Kraków – bardziej o Lwów, prawdziwą potęgę, która miała przed wojną aż 4 kluby grające w ekstraklasie: Lechię, Czarnych, Hasmoneę i Pogoń.

Na razie jednak wciąż jestem w roku 1931 zbulwersowany meczem Unii z lubelskim AZS-em. Nieraz już mówiłem i pisałem o tym, że przedwojnie wcale tak bardzo nie różniło się od powojnia. Również w sporcie – bo oto

„Ziemia Lubelska” rozwiała mit o fair play:

Na tem miejscu musimy napiętnować zachowanie się p. p. z kierownictwa AZS-u, którzy zachęcali swą drużynę naprzykład takiemi okrzykami: „Dobrze wal go w kości”, „Złam mu kulasę” i t. p.

„ZL” 27 V 1931

Sprawozdawca nie zostawił również suchej nitki na sędzim, który „niewiadomo dla czego usunął świetnie grającego Rochmana” (jednego z najlepszych strzelców Unii). Różne miałem podejrzenia – od antysemityzmu po sceny z filmu „Piłkarski poker”. Niestety zapewne do bliższych szczegółów nie dotrę, bo urok wirtualnego kibicowania jest dokładnie taki sam jak urok pisania – brakujące fakty trzeba samemu wymyślić.

Tymczasem, jak słyszę zza okna, mecz z Austrią trwa w najlepsze i chyba nawet polska reprezentacja odnosi jakieś sukcesy…