Kto rano wstaje… (1)

Miesiąc temu mieszkańców Lublina zelektryzowała (zelektryzowała dosłownie, bo o elektryczność chodziło) nieoczekiwana wiadomość:

Około 200 domów w os. Lipniak i tuż za granicą Lublina nie miało rano prądu po tym, jak z linią energetyczną zderzyła się sowa. Do awarii doszło przed godz. 6 rano. (…) Ludzie nie mieli prądu przez godzinę. Sowa nie przeżyła.

(„Dziennik Wschodni”, 30 września 2008)

Takie są skutki ignorowania własnej natury. Ponieważ sam pochodzę od sowy, nie od małpy i skowronka, dobrze wiem, że 6 rano to całkiem sensowna pora, aby położyć się spać, lecz żeby wstawać i prowadzić aktywne życie?… Takie próby zawsze się źle kończą.

Szczęśliwie wymyśliłem sobie zajęcie, w którym na ogół liczy się termin i efekt, nie godziny urzędowania, i przez ostatnie miesiące miałem ten komfort, że żyłem zgodnie z naturą. Wstawałem, kiedy się obudziłem, po czym pisałem, dopóki nie zasnąłem. Zegarek istniał osobno, ja istniałem osobno – mimo komputera, Internetu i komórki byłem niczym aborygen współczesności, a nie trybik cywilizacji. Jednak o ile pisanie jest pracą samotniczą, to już istnienie w świecie nie – zatem gdy nadeszła pora wydania książki, musiałem się obudzić. Okrutnie obudzić o 6 rano.

Zaczęło się niewinnie, bo po południu.
Jakby nigdy nic zadzwonił telefon.

– Gratuluję nowej książki – powiedział pan Marcin Czapski z lubelskiej TVP. – Czy zechciałby pan przyjść do nas do studia na krótki wywiad?

Niczego nie podejrzewając, zgodziłem się od razu, bo kto by nie chciał być w telewizji, prawda?

– No to zapraszam serdecznie w czwartek po 8 rano – usłyszałem.

– Po… ósmej? – przełknąłem ślinę.

– Tak, do porannej „Panoramy”.

Datę 23 października będę długo pamiętał. Poprzedniego dnia wieczorem nastawiłem wszystkie budziki, i to w przemyślny sposób – tak by wytworzyć reakcję łańcuchową: każdy kolejny miał dzwonić minutę po poprzednim. Na wszelki wypadek zawczasu przygotowałem ubranie. Kilka razy sprawdziłem, czy notes jest w torbie, a pióro przy notesie. Gdyby w nocy ze środy na czwartek wybuchł pożar, zapewne byłbym jedynym mieszkańcem bloku, który czeka na straż pożarną w marynarce i pod krawatem, a nie w jakimś żałosnym szlafroku. Pożar jednak nie wybuchł, nastąpiła tylko reakcja łańcuchowa stosownie zaprogramowanych budzików, a ja goliłem się, cynicznie nucąc: „Jak dobrze wstać skoro świt…”. Niestety to zaklinanie porannej rzeczywistości było równie skuteczne, co podchwytliwe pytanie Czerwonego Kapturka:

„Babciu, a dlaczego masz takie duże zęby?”.

Nie myślcie Państwo, że boję się studia, kamery, że mam tremę i tym podobne rzeczy. Dawno temu, kiedy zaczynałem współpracę z radiem, szef zapytał mnie nawet, czy nie jest to dla mnie problem, że będą mnie słuchać tysiące ludzi.

– Jestem za głupi, żeby sobie wyobrazić tysiące ludzi – powiedziałem wówczas i z dnia na dzień siadłem za mikrofonem.

Podobnie stało się teraz. Patrzyłem w kamerę z ciekawością małpy, śledziłem bieg kabli, podczas gdy obok mnie szły w świat poranne wiadomości. Tego dnia były rozczulająco niewinne. Uśmiechnąłem się przy newsie o dwóch starszych panach, którzy pobili się o miedzę niczym Kargul z Pawlakiem, po czym zacząłem przysypiać z otwartymi oczami.

– Zaraz wchodzimy – wyrwał mnie z transu głos rzeczywistości.

Spojrzałem na kable, których układ tak mnie zaciekawił wcześniej i nagle przestały to już być miłe dla oka strumyczki w malowniczych zakolach ciągnące ku kamerom. Ze zgrozą uświadomiłem sobie, że o ile pamiętam tytuł mojej ostatniej książki, to już podtytułu poprzedniej nie jestem taki pewien. Nazwiska drugoplanowych bohaterów zmieszały się jak zrzucone z biurka fiszki… A kable wciąż przyciągały mój wzrok jak druty energetyczne ową nieszczęsną sowę.

Nie pamiętam, co mówiłem. Formułowałem okrągłe zdania, ale chyba o niczym. Przypominało to dobrze mi znany stan, gdy rozbudzony na chwilę podnoszę głowę znad poduszki.

– Mógłbyś wyłączyć pralkę, jak się skończy wirować? – słyszę zwykle od żony, która właśnie wychodzi do pracy.

– Tak, oczywiście, wyłączę pralkę, jak się skończy wirować – odpowiadam, po czym zasypiam znowu, a pralka mruga swoją diodą przez cały dzień.

Po kolejnym okrągłym zdaniu naraz się rozbudziłem.
Nie dotyczyło ono pralki, lecz kryminałów w ogólności, a ja zacząłem akurat coś mówić o książkach Marka Krajewskiego. Bardzo je lubię, wielokrotnie o nich dyskutowałem, lecz tego poranka uzmysłowiłem sobie ze zdziwieniem, że pamiętam wszystko oprócz nazwiska głównego bohatera cyklu z Breslau.

– Eberhard… – jęknąłem.

Kable niemalże zasyczały, wygięły się, splotły, tworząc wzór groźny i niesymetryczny. I właśnie owa asymetria spowodowała zapewne kolejną tego dnia reakcję łańcuchową – freudowskich pomyłek.

– …Monk – dokończyłem, łącząc karkołomnie twardego śledczego Eberharda Mocka z serialowym detektywem Adrianem Monkiem, którego rzeczywistość codziennie doświadczała równie boleśnie, jak mnie tego ranka.

cdn.