Boże Narodzenie tuż, tuż, dlatego chciałbym wszystkim Czytelnikom mojego niedziennika złożyć najlepsze życzenia. Życzę sobie i Państwu spokoju i oddechu, choć chwilowego zapomnienia o kłębiących się codziennych sprawach, zdrowia (zwłaszcza że w zimie o grypę nietrudno) i radości. A pod choinką, mam nadzieję, znajdą Państwo jakąś dobrą książkę.
Gdybyśmy się zaś nie zobaczyli wirtualnie przed Nowym Rokiem, to dokładam kolejną słuszną porcję najlepszych życzeń. 2009 spełnionych planów w 2009 roku!
W jednym z przedwojennych numerów „Głosu Lubelskiego” ukazało się ogłoszenie:
„Książeczkę do nabożeństwa o godzinie takiej a takiej zgubiła dziewczynka, biegnąc koło gmachu K.U.L. Zguba jest do odebrania w biurze Redakcji”.
Nie spodziewałem się, że i mnie przyjdzie zamieścić podobne na blogu! (więcej…)
Podziwiam tych samych nastojaszczich blogerów, owych gierojów niusa, u których codziennie coś ciekawego słychać. Nawet jak nic nie słychać, to a to prasę zacytują, a to w YouTubie coś wyszperają i nikt nie może powiedzieć, że ich nie ma. Bloguję, więc jestem, jak rzekłby antyczny filozof. U mnie do zeszłego tygodnia nie było nic ciekawego słychać, sięgnąłem więc po mój ulubiony wiersz Miłosza Biedrzyckiego: (więcej…)
Pisanie drugiego kryminału o komisarzu Maciejewskim powoli zbliża się do magicznego słówka KONIEC, a ja przenoszę się w czasie. Zapytany o godzinę odpowiadam: Któraż godzina? Pan poczeka, się sprawdzi. Jest kwadrans na drugą, gdy zaś przez pomyłkę kupię niewłaściwy jogurt, to wołam: O ja nieszczęsny! Nawet nie sądziłem, że dotknie mnie to tak mocno, że naprawdę można równocześnie żyć w dwóch czasach. Sprzyja temu Internet pochłaniający wszystko, co tylko da się zapisać cyfrowo. Oto jedna z wyszperanych w nim perełek: (więcej…)
„Kochany pamiętniku…” – tak zwykło się zaczynać, kiedy wszystkie blogi były jeszcze na papierze, a jeśli już ktoś je komentował, to zwykle złośliwy kolega lub koleżanka, brat lub siostra czy ktokolwiek inny, kto wykradł ów nieszczęsny zeszycik z naszym sekretnym blogiem. Bo właśnie, pamiętniki tak naprawdę wcale nie były do czytania (po co się je więc pisało? pojęcia nie mam). Ktoś inny mógł z nich zrobić wyłącznie zły użytek, a Ty sam, kiedy przeglądałeś swoje wpisy po latach, nawet po miesiącach, zwykle dochodziłeś do wniosku, że jesteś idiotą i grafomanem. (więcej…)
 | Marcin Wroński w Lubelski tygiel |
 | Kamil w Lubelski tygiel |
| Marcin Wroński w Lubelski tygiel |
| Kamil w Lubelski tygiel |
 | dorota ludzińska w Pierwszy lubelski krymina… |
